Antipolo Hymn (unofficial) draft lang

note: (unofficial; proposal pa lang kung okay sa kanila)this is my gift to the Antipolo Council after inviting me to attend the Advanced Training Course (ATC) last summer, 2011. Music piece will just follow.


Chorus:
D A
We, the Scouts of Antipolo
Bm F#m
Are united and committed
G A D
Dedicated to the Scout's Oath and Law
G D A
With honor and pride we serve our land.

D A
We, the Scouts of Antipolo
Bm F#m
Are united and committed
G A D
Dedicated to the Scout's Oath and Law
A D
With honor and pride we serve our land.


Stanza:
G A D
As Servant-Leaders, altogether, we stand
G A
From different walks of life
D
We heed the call to serve
G A
And to touch all hearts and bridge all gaps
D
Are what we dream
G A
With God as our guide, we will march!

(shout)
A7
Be Prepared!
We will serve!

Chorus:


Chorus:
D A
We, the Scouts of Antipolo
Bm F#m
Are united and committed
G A D
Dedicated to the Scout's Oath and Law
G D A
With honor and pride we serve our land.

D A
We, the Scouts of Antipolo
Bm F#m
Are united and committed
G A D
Dedicated to the Scout's Oath and Law
A D
With honor and pride we serve our land.

(shout)
A7
Be Prepared!
We will serve!

Ngayon

Sinabi ko sa sarili ko:
Gumising ka na sa katotohanan
Tapos na ang kahapon
Na matagal nang naganap
Umahon ka na sa pagkakasadlak
Mula sa madilim na nakaraan
Dahil hindi mo na namalayan
Na patuloy na umaagos ang panahon
Habang ikaw ay pikit matang
Nanaginip ng gising...

Matagal nang naagnas
Ang lahat ng mga pinanghahawakan mo
Na pilit mo lang na hinuhukay
At patuloy na sinasariwa
Sa isang gunita na ikaw na lang ang nakakaalala
Dahil matagal na itong inilibing
Nang ngayon na lagi mong iniiwasan
Upang patuloy na magkulong
Sa bangungot ng pantasya...

Tanggapin mong
Lumilipas ang lahat
Na ang hangganan ng bawat buhay
Ay tanging kamatayan lamang
Hindi maaaring manahan
Sa galit at pangamba
Dahil ang patutunguhan nito
Sa huli ay pagpapatawad...

Iyong takot at pangungulila
Ay hindi sapat na dahilan
Upang ihinto mo ang pagdaloy
Nang iyong sariling buhay
Dahil bawat pagtangis
Ay kailangan ding tumahan
Katulad ng ulan
Na pagdakay tumitila...

Ang buhay natin
Ay laging may simula
Pagkatapos ng bawat sigwa
Sumisikat ang umaga
Isatitik mo ang kasaysayan
Hindi bilang kabiguan
Kundi bilang ikaw
Na may pusong malaya...

Harapin mo ang ngayon
Baunin ang yaman ng nakaraan
Patawarin mo ang iyong sarili
Kung kinakailangan
Tahakin ang bagong landasin
Upang muling magmahal
At sumabay muli
Sa agos at tibok ng buhay...

Repleksyon:

Kaibigan,
Walang makakatulong sa atin upang magbago kundi ang sarili lang din natin. Ang nakaraan ay nakaraan na, maaari lamang nating gamitin itong inspirasyon para sa ating kasalukuyan at hinaharap.
Oo, mahirap magbago lalo na kung biktima tayo ng mapait na nakaraan. Hilingin natin sa Dakilang Lumikha na turuan ang ating puso na magpatawad sa ating kapwa at mahilom ang pait ng ating nakaraan.
Higit pa dito, isaalang-alang din natin na mayroon pa rin tayong ibang kapamilya at kaibigan na nangangailangan din ng ating pagmamahal. Para sa kanila, pilitin nating baguhin ang ating buhay. Gamitin natin ang pagkakataong ito upang muli tayong bumangon at magbago. Isipin natin sila bilang inspirasyon at hilingin natin sa kanila na tayo ay ipagdasal upang maging ganap ang ating hinahangad na pagbabago.

Mahal ka ng Dyos. Mahal din kita.
Br.Den Mar, SSS



For Prayer Request/s: Send to: denmar1978@yahoo.com. Our community, the Congregation of the Blessed Sacrament (SSS) will be happy to pray with you!

Paglisan

Nagtataka ako...
Kung bakit...
Nangungusap ang iyong mga mata
Ni hindi nga makatingin sa akin ng diretso
Nangangatog ang iyong mga labi
At tila namumula ang iyong mga pisngi
Samantalang ang tanging ginawa ko lamang
Ay ang sabihing "mahal kita..."

Hindi ka na sumagot
Hinatak mong bigla ang iyong pakakatitig mula sa akin
Mabilis, naglabas ka ng panyo
Hinawi ang luhang nangingilid sa iyong mga mata
Huminga ng malalim
At saka sinabi sa aking
"Wala akong nararamdaman sa iyo..."

Masakit...
Umalingawngaw ang matatalim na katagang iyon
Parang dumilim ang langit
Halos gumuho ang lupang kinatatayuan ko
At tila naagnas ang mga sariwang talulot ng mga bulaklak
Na nais ko sanang ialay sa iyo

Akala ko...
Ang lahat ng ipinakikita mo sa akin ay pagmamahal
Akala ko ang lahat ng nararamdaman ko mula sa iyo
Ay pag-ibig
Akala ko...
Pareho tayo ng nararamdaman

Huminto ang lahat
Tumahimik
Dumaloy ang maraming tagisan ng tanong at sagot sa aking isipan
Nang pagtanggi at pagtanggap
Nang pagsuko at paglaban
Nang pagkatalo at pagpapakumbaba
Nang pagnanasa at kawalan

Habang nangingilid ang luha sa aking mga mata
Kahit mahirap
Isa-isa kong pinilit na sabihin ang bawat pantig
Ng salitang napakahirap banggitin
"Ba...kit..."

Wala kang isinagot
Sa halip...
Kasabay ng pagtalikod mo
Ang mabilis mo ring paglakad na palayo
Kung saan wala na akong nagawa upang pigilin ka
Kung kaylan ang tangi ko na lamang maaaring gawin
Ay ang hayaan kang maging malaya
Kagaya ng nais mo
Habang lumilisan ka ngayon...

Umaasa

Mahirap magmahal
Kung ito ay pinagtagni-tagning pangarap lamang
Mula sa isang bula
Na hindi makatotohanan

Maraming nanaginip ng gising
Upang habihin ang kanilang kastilyong buhangin
Kung saan sa hangin at tubig
Isinasatitik ang landasin

Sa magkaibang mundo
Nananahan ang magkaibang puso
Mga pusong naliligaw
Sa romansa ng pagpapantasya

Ang tanging magagawa
Ay ang gumising sa katotohanan
Upang yakapin ang kabiguang
Matagal nang tinatalikdan...

Repleksyon

Sa matagal ko nang pagsulat ng mga tula
Napansin kong
Unti-unting nawawala na ang pagkakatugma
Ng mga salita sa bawat saknong
Nang aking binibigyang buhay na mga tula

Subalit ang bawat linya
Bagamat hindi na maalindog gaya ng dati
Ay naging bukas na sa mas makataong sining
Gaya ng isang bata:
Makulay, mapaglaro at may kalayaan

Marahil sa mahabang panahon
Ang isip ko ay natuto nang ring makinig
At umibig sa totoong sinasabi
Nang aking puso na ngayon ay nasaling
Sa nagbibigay buhay na pag-ibig...

Kwentuhan

Bago daw tayo isilang
Lahat ng mga bagay
Ay sinabi na sa atin
Ng mga anghel

Ang noon, ngayon at bukas
Ay alam na nating lahat:
Ang mga pwedeng gawin at pwedeng isipin
Ang lahat ng sagot sa lahat ng tanong

Ang tanging kakaiba nga lamang sa bawat isa
Ay ang laman ng puso ng bawat isa
Na nagbibigay ng dahilan
Upang kumilos ang bawat isa ng iba sa bawat isa

Bago daw tayo isilang
Maraming mga bagay ang nangyari pa
Ang Diyos ay pinabaunan ang bawat isa
Ng pantay-pantay na regalong talento na gagamitin sa lupa

Subalit may iba na nakukulangan pa sa mga talento
Kaya ang iba na may mahabaging puso
Ay nagbawas ng kanilang baong regalo patungo sa lupa
At idinagdag sa kayamanang bitbit ng mga walang kasiyahan

Sa mahaba at matagal na paglalakbay patungo sa lupa
Ay nakalimutan na natin ang ating pinagmulan
Nabura sa ating isipan ang ating pinag-ugatan ng tayo'y isilang
At ang tanging natira sa atin ay ang mga bakas na mula sa Dyos Ama

Isa sa mga bakas ng Dyos Ama ay ang mga regalong talento na sa atin ay handog
Yung mga may mabubuting puso na nagbahagi sa ibang walang kasiyahan
Ay nakakalungkot, naging mga dukha, mahina at may karamdaman
Samantalang ipinagdamot ng naghangad ng kasobrahan ang hiram na talento upang lalong maging angat sa iba

Sa mahabang kasaysayan ng lahi ng tao
Ang mga malalakas ay tinawag ng tao na pinagpala
At ang mga mahihina ay tinawag na isinumpa
Hanggang sa usigin ng malalakas ang lahat ng mahihina...

Nalimutan na nila
Na ang kanilang talino ay hiram lang
Mula sa mga mahihinang tao na kanila ngayong inaapi
Na bago sila isilang ay nagbigay lamang sa kanila

Ang tanging bagay na hindi sa atin nawala
Nung tayo ay isilang sa lupa
Ang hanapin ang totoong kahulugan
Nang buhay sa 'sangtinakpan

Kung maiisip lamang sana natin
Kung bakit tayo ay namamatay:
Hindi upang manatili sa lupa,
Kundi bumalik sa ating pinagmulan

Na habang tayo ay nagiging malakas at pinagpala
Tayo ay may pananagutan sa ating kapwa
Dahil mula sa mahihina
Ang ating mga nagiging lakas

At doon natin mapagtatanto
Na ang pag-ibig pala
Ang totoong kahulugan
Nang ating buhay sa mundong ito...




Br. Dennis DC. Marquez, sSSS

Pag-ibig

Ngayon pa lang
Huwag mo nang tangkaing magmahal
Kung wala ka rin namang kakayanang
Manatiling tapat

Ngayon pa lang
Huwag mo nang tangkaing magmahal
Kung isusumbat mo lang din naman
Lahat ng hirap at pagpapakasakit

Kung lilimitahan mo lamang din naman
Ang iyong mamahalin ayon sa iyong kagustuhan
At tuturuan siya hindi para umibig
Kundi sumunod lamang sa iyong maka-sariling kagustuhan

Kung ang patuloy lang din namang mamahalin mo
Ang ang iyong sarili at hindi ang iyong kapwa
Dahil patuloy kang nagpapakamanhid o nagbubulagbulagan
Sa totoong pagmamahal na matagal mo nang nasumpungan

Kapag nagmamahal ka
Ikaw ay handang masaktan
At dahil nagmamahal ka
Marunong ka rin sanang magparaya upang sumaya ang iba

Dahil ang totoong pagmamahal
Ay ang pagyakap ng buong-buo sa kasiyahan
Na nagdudulot ng wagas na kaligayahan
Kahit pa ito'y isang malagim na pag-aalay
Nang iyong sariling buhay...




Br. Dennis DC. Marquez, sSSS

Photo Credit: by eviation http://www.deviantart.com/art/love-in-the-city-157476355

Paghahanap

Kung bakit naman kasi
Lagi nating hinahanap ang ating kapwa
Hindi sa lugar kung nasaan sila ngayon
Kundi sa lugar na nais natin silang makita

Kinakahon agad natin ang lahat ng mga bagay
Ayon sa ating paniniwala
Kung saan ang tanging pananaw natin
Ang alam lamang nating totoo

Kung bakit naman kasi
Ang hinahanap natin sa ating kapwa
Ay mga bagay na wala sila
O mga katangiang hindi naman sila

Sa mga bagay-bagay
Wala tayong kasiyahan
Lagi tayong may hinahanap
Dahil maaaring mali ang ating tinitingnan...




Br. Dennis DC. Marquez, sSSS

Insecure

Sa maraming mga bagay
Marami lagi akong napupuna
Sa unang kita ko pa lang
Marami na agad akong nalilibak

Bihira lamang ang mga papuri
Mas nakahihigit ang pamimintas
Kung saan ang aking sarili
Ang tanging pamantayang nakakaangat

Kapag itinatama ng iba
Dinadaan lagi sa galit
Paninindak sa kapwa
Ang aking sandatang ginagamit

Hanggang sa tumahimik ang mundo
At naging manhid sa aking sinasambit
Hanggang lahat ng aking inalimura sa aking kapwa
Sa akin lahat ibinalik

Ang katotohanan ay nakita ko
Na ako pala ang totoong mahina
Puro takot at inggit lamang pala ang umiiral
Sa lahat ng aking gawain at inaasal

Mahina na nga akong mag-isip
Masama pa ang aking budhi
Pangit na nga ako
Pangit pa pala ang puso ko...

Kaya pala wala sa aking nagmahal
Dahil hindi maganda ang aking pagkatao
Kaya pala walang tumawag sa aking kaibigan
Dahil lahat sila ay aking nasaktan...




Br. Dennis DC. Marquez, sSSS

Dear Friend,

All through out these years
We've been together
You've been a very good and loving friend
You're always there when I needed a shoulder to cry on
Or when I needed someone to hear my stories...
No matter how tiring and boring my tales were
You always find time for me
And always choose to remain
For me not to be alone
During the loneliest moment of my life
I always remember...
That you are there...
Sitting patiently
Smiling and laughing generously
You cry with me
And let me feel that human touch
Is always just near around the corner
You are so faithful and very dear to my life
How can I repay such a friendship
Which a midst the storms of life
Never fail to pass each day
Without joy in my heart...

Pagtanggap

Malamig pa sa isang bangkay
Ang relasyon natin
Kung saan sing-tigas ng yelo
Ang nararamdaman ng puso mo para sa akin

Parang magkaibang landas
Ang ating binabagtas
Kung saan ang aking mga tingin
Ay pilit mong iniiwasan

Bakit nga ba ang damot mong magmahal?
Ginawa ko na ang lahat upang ako ay iyong mahalin
Subalit lagi mong binabali ang lahat ng iyong mga pangako
At lagi mong sinusugatan ang aking umaasang puso

Maaari bang sa pagkakataong ito
Ako naman sana ang masunod
Upang isa-isahin ko ang mahabang litanya
Ng mga bagay-bagay na matagal nang nais ng puso ko

Katulad ng dati...
Nagbibingi-bingihan kang muli
Dinadaan mo ang lahat ng mga pagsusumamo ko
Sa iyong galit at pananakit

Kung ayaw mo ay wala na akong magagawa
Napapagod na rin ako na sundin ang luho ng iyong pagkatao
Sapat na ang mahabang panahon ng pag-iwas sa katotohanan
Upang tanggapin na kaylan man ay hindi mo ako minahal...

Ina sa Anak

Mula ng ako'y maging isang nanay
Marami akong isinakripisyo
Isinuko ko ang aking propesyon
Upang mapaghandaan ko ang aking pagbubuntis
Sa siyam na buwan ng aking pagdadalangtao
Buong ingat at pagmamahal
Na kinanlong ko ang sanggol sa aking sinapupunan
At buong kasabikan ko siyang hinintay
Hanggang sa araw ng kanyang pagdating.

Isa sa pinakamasakit sa bahagi ng pagiging ina
Ay ang pagsilang ng kanyang anak sa daigdig
Malimit hindi ito isang beses
Kundi paulit-ulit na panganganak
Subalit gaya ng maraming ina
Nalilimutan namin ang yugto ng sakit
Ang hirap sa bingit ng kamatayan ay dagling napapawi
Nung sandaling masilayan ko ang pinakamamahal kong anak.

Ibinulong ko sa kanya:
Anak, hindi kita iiwan kaylan man
Mananatili ako sa iyong tabi
Dahil mahal na mahal kita...

Lumipas ang panahon
Unti-unti kang lumalayo
Dati, masugatan ka lang
Pangalan ko na agad ang iyong sinasambit
Wala naman akong ibang gagawin
Kundi ang halikan ko lang iyong sugat
Pagkatapos noon, saka ka tatahan
At sa kahihikbi mo'y mahihimbing ka sa aking dibdib.

Hanggang sa naabot mo ang iyong mga pangarap
Hanggang sa bumuo ka rin ng sarili mong pamilya
Subalit wala kang nababanggit tungkol sa amin ng iyong ama
Ang lagi kong naririnig mula pagkabata mo pa lamang
Ay ang mga katagang "ako, ako, ako"
Na lagi mong iniiwasan kapag nagtatanong ako ng bakit
Hanggang sa tuluyan mo akong iwan.

Nung namatay ang iyong ama
Hindi ka agad umuwi
Nung nailibing na lang siya tsaka ka tumawag:
Sorry, lagi kasing busy
Masakit man ay tinanggap ko
Inisip ko kasi anak kita.

Sa talang buhay ko
Isang beses pa lamang akong humiling sa iyo ng para sa akin lamang:
Anak, may sakit ako, dalawin mo naman ako
At matapos ang matagal na paghihintay
Dumating ka, ang unang hinanap mo ay ang mga dokumento ng ating ari-arian
Dahil kinakailangan mo, ibinigay ko
At ang isinukli mo,
Itinambak mo ako sa home for the aged

Ganito siguro ang pagiging nanay
Puno ng pasakit at pagtitiis
Ibigay mo man ang lahat sa iyong anak
Sa bandang huli...
Laging may kulang at kulang pa rin para sa kanila.

Sa bahay ampunan...
Lagi akong nananabik sa iyong pagdating
Lagi akong umaasa na susunduin mo ako isang araw
Kung saan magagawa kong hawakan ang iyong kamay
At mayakap ka ng natitira ko pang lakas.

Malungkot ang mag-isa
Subalit higit na nakakadurog ng puso
Ang katotohanang pinabayaan ka ng iyong pinakamamahal sa lahat
Masahol pa sa ilang ulit na panganganak
Ang sugat na humihiwa sa aking puso at kaluluwa...

Ngayon... binibilang ko na lamang ang aking mga huling araw
Sa pagiging ulilyanin ko
Pangalan mo na lamang ang lagi kong naaalala
Na nagpapasaya at nagbibigay pag-asa sa aking masidhing pangungulila
Sa tuwing binabalikan ko ng paulit-ulit
Sa aking umaandap-andap na gunita
Noong panahong bata ka pa lamang
At marunong pang magmahal.

Anak, kahit mahirap,
Lagi pa rin kitang hinihintay
Hindi ako sumusuko, sa paniniwalang ikaw ay darating
Lagi akong umaasa na muli tayong magkikita
Upang sa huling pagkakataon
Bago ko tuluyang maipikit ang aking mga mata
Ay maibulong ko sa iyo
Ang mga katagang nais kong sabihin mo rin sa mga anak mo:
Anak, hindi kita iiwan kaylan man
Mananatili ako sa iyong tabi
Dahil mahal na mahal kita...




Br. Dennis DC. Marquez, sSSS

Sakripisyo

Kung maaari lang sana...
Aariin ko ang lahat ng iyong pasakit
Kaya lang ni-hindi ko nga alam kung sino ako sa buhay mo
Para sa iyo, ako ay walang halaga...
Mababa para sa pamantayang itinakda ng iyong puso
Kaya hindi ko makuhang manghimasok
Kahit isang kataga ng salita
Ay hindi ko magawang masambit
Dahil ayokong magkaroon ka ng dahilan
Upang muling ipagtabuyan ako
Basta ang alam ko lang...
Nasasaktan ako...
Kapag nakikita kitang nasasaktan.

Batid ko naman...
Hindi ang tulad ko ang makapagpapatahan sa mga luha mo
Kundi ang taong mas minahal mo at sya ring dahilan ng pagluha mo
Nais ko mang lumapit sa iyo upang sabihing narito lang ako
Subalit nangingibabaw lagi sa akin ang kaligayahan mo
Mamatamisin ko na lamang na ako na lang ang kusang lumayo
At ipagdasal sa Dyos Ama na magkabalikan muli kayo.

Punebre

Pauna: Hindi ko po isinulat ang 'Punebre' upang gayahin, kundi upang ipaunawa ang kanilang maaaring saloobin na hindi natin nabibigyang pansin. Ito ay pawang simbolismo lamang. Ang mensahe ko po ay pahalagahan natin ang bawat isa.

Sa Punebre, inaanyayahan ko  po kayo na pasukin ang madilim na mundo ng isang tao na nais nang mag-suicide.





Dismayado na ako sa maraming bagay
Nabubugnot na ako sa likaw-likaw (winding) na galaw ng buhay
Nababagot sa ako paulit-ulit na ritmo ng pagpuna sa aking pagkakamali
Na ang dulo ay pawang pagkabigo
At pagdurusa ng aking pagkatao.

Parang mailap ang tadhana
Pakiramdam ko, ako na ata ang pinakamalas na nilalang
Wala na ngang nagmamahal
Wala pa ring nagmamalasakit
At laging nagdarahop sa kahirapan ng buhay
Kaya tuwing dapit-hapong lumulubog ang araw
Lagi na lamang akong napapabuntong hininga
Napapailing habang sapo ang aking noo
Habang mag-isang tumatagay at naglalaro ng usok ng sigarilyo
Dahil pakiramdam ko'y pinagbagsakan na ako ng langit at lupa.

Gusto kong sumigaw ulit pero hindi ko na magawa
O kahit na humagulgol pa ng iyak
Subalit hindi ko na kayang gawin
Dahil wala na akong huhugutin pa
Mula kaibuturan ng aking pagkatao
Nasaid na ang mga luha sa aking mga mata
Naluoy na ang tanging pag-asang pinanghahawakan ko...

Kung bakit naman kasi
Wala man lamang ni-isang dumadamay
Lahat kayo ay nabababawan sa akin
Hindi ninyo ako maintindihan
Kaya lagi ninyong sinasabi na ako ay 'tanga'
Walang magawang matino, bagkus puro kapalpakan
Tanggap ko namang mahina ako kumpara sa inyo
Kung kaya mahirap para sa akin na magpanggap at magmagaling
Upang makasabay kahit paano sa mapanghamak ninyong mundo.

Kahit ilang ulit kong subuking umibig
Ako ay laging nananatiling bigo
Kahit sa maliliit na bagay ay lagi akong sumasablay
Sa lahat ng bagay na nais kong gawin
Ay lagi kayong may napupuna sa akin
Wala nang nasisiyahan kahit sa anino ko man lang
Lagi na lang akong tampulan ng tukso
Laging dahilan ng tawanan ang pagkatao ko
Na naggahahangad rin sana ng pagrespeto mula sa inyo.

Sayang kung nakita nyo man lang sana
Ang lahat ng aking pagsusumikap upang abutin kayo
Kung naramdaman nyo man lang sana
Ang pagmamahal ko para sa inyo
Sana nakita nyo rin sana ang langit sa aking mundo
Kahit man lang sana sa maliliit na bagay lamang
Na kaya kong gawin ng tama
Pero hindi ninyo ito pinahalagahan
Sa halip, inalipusta at ibinasura
Kasama ng pagdurog sa aking nasugatang puso't kaluluwa.

Nais ko laging sabihin na mahal ko kayo
Bilang aking kaibigan at bilang aking kapatid
Na ang tanging pangarap ko sa mundo kong kinakahon ninyo
Ay ang makita man lamang ninyo ako
Kahit na ako'y dinadaan-daanan ninyo lamang
Subalit mas pinili ninyong magbulag-bulagan
At ipamukha sa akin ng harapan na wala akong halaga.

Dahil wala na sa aking nagmamahal
Dahil wala na rin akong kakampi
Dahil iniwan na ninyo ako sa ere
Siguro... pupunta na lamang ako kay 'God'
Tutal Siya lang din naman ang nakakaintindi sa akin
Siya lang din naman ang ramdam kong nagmamalasakit
Siguro kung gawin ko man ito (ang pagsu-suicide)
Maaawa pa rin siya sa akin.

Sa isang katulad kong walang umiibig
Kung saan buong buhay ko'y
Ang nakapiling ko lamang: walang iba kundi ang hinagpis
Sapat nang wakasan ko ng tuluyan ang kalupitan ng mundo
Upang magkaroon ng kapayapaan ang sugatan kong pagkatao.

Suko na po ako, Lord...
Hindi ko na po kakayanin pa...
Hirap-hirap na po ako
Sa mundong ginagalawan ko
Nakakasawa na ang mangulila
Nakakasawa na ang umasa...

Sana hindi na lang ako isinilang
Upang hindi ko na kitilin ang sarili kong buhay
Doon sa patutunghan ko
Lilimutin ko ang pait
Papapalayain ko ang sakit
Sasabihin ko sa Dyos
Na buuin Niyang muli
Ang nagkabasag-basag
Na aking nawalang pagka-sarili
... sana maunawaan Niya ako
... sana mapatawad Niya ako.

Kahit na ako'y mapalayo pa sa inyong piling
Na hindi nagtapon kaylan man sa akin ng ga-butil na pag-ibig
Umaasa ako na doon sa tahanan ng Dyos Ama...
Doon sa kapayapaan Nya ay aking ihihimlay
Ang aking bigo at pagod na kaluluwa.




Br. Dennis DC. Marquez, sSSS