Monday, June 1, 2015


Tapos na ang summer
Magiging isang matamis na ala-ala na lamang
...ang napakatinding 'heat wave'
...yung mainit at maalinsangang panahon
...yung masasayang ala-ala natin
habang gumagala tayo kung kailan mag-gabi
dahil umiiwas tayo sa tindi ng sikat ng araw na mainit

Kung kelan naman tag-init
Nagiging masidhi rin ang aking damdamin
Madantay lamang ang iyong mapaglarong kamay sa aking kamay
Nararamdaman ko na agad
Ang lumuluksong tuwa
Mula sa aking naaaliw na puso

Pero tumatahimik lamang ako
Umiiwas ng paulit-ulit
At sa pananahimik ko lalo kang nahihiwagaan
Kung saan ang katahimikan ko ay tila nagiging makahulugan para sa iyo
Kung kaya ilang ulit mong pinipilit na masipat ang aking umiiwas na paningin
At makailang ulit na tinangkang ako ay bihagin ng iyong nagbabagang damdamin
Subalit pinili kong manahimik
dahil natakot akong mahayag sa iyo ang aking lihim na pag-tingin

Paulit-ulit na pagtatanggka
Hanggang isang gabi niyakap mo ako
At ako man,
Hindi na rin nakapagpigil ng aking damdamin
Gumanti ako ng yakap
Subalit kapwa tayo natigilan...

Dahil bumuhos bigla ang ulan
Kung saan ang ating nag-aapoy na pakiramdam
Ay dagling napawi ng pagluha ng kalangitan
Bigla tayong natahimik...
Dahan-dahang humulagpos ang ating mga yakap
At natawa sa ating sarili...

Tapos na ang tag-araw
Simula na ng tag-ulan
Wala na ang nagbabaga nating pakiramdam
Bukas makalawa, luluwas na muli ako upang mag-aral
Bukas makalawa... hindi na tayo muling magkikita

Sana kung totoo man itong ating nararamdaman
Makapaghintay pa sana ito
Hanggang sa susunod na tag-araw
Kung kailan handa ko nang sabihin
Na "mahal na mahal din kita." den mar

Monday, March 23, 2015

God's Mercy and Forgiveness

God’s Mercy and Forgiveness.

The first reading and the Gospel reading for today are both compelling. They both involved justice but in two different lenses: the first in the case of Susanna, obtaining justice through the Prophet Daniel in the lens of man; and second one, in the case of the adulterous woman, the justice of God as reflected by the action of Jesus.

In the first reading, Susanna was accused by the two cunning elderly men when Susanna refused to give way to their lustful desire for her. They accused her of adultery which was punishable by stoning to death. We know what had happened in the process when Daniel mediated. In the end, Susanna was proven not guilty of the accusations and in the context of this story, justice prevailed. The two old men were punished according to what they wished to happen to Susanna. Perhaps, this was the ancient justice was all about, “an eye for an eye, a tooth for a tooth.”

In the Gospel, Jesus was set by the Pharisees to be the judge regarding the case of the adulterous woman. Up to this time, the law didn’t change, this sin of adultery was still punishable by death. But Jesus, being bringing the old law to perfection, said to them, “if any one of you who has no sin be the first one to cast the stone” and the elders were the ones who first leave. Soon, everybody leave. Nobody did cast the first stone. The woman was spared. What did Jesus told the woman, “do not sin again.”
The Gospel told us a moving story wherein the mercy and compassion of God has transcended the human understanding of justice. Here, the element of mercy has become the indelible mark of the love of God for all of us for it reveals the person of God, through Jesus, who is a God of forgiveness.
God is “just,” but God did not condemns; God is merciful, but he also remains “fair.”

Perhaps, this is a good call for all of us this season of lent. To forgive also all those who wronged us. I myself, from my experiences in life, has undergone such persecutions but at the end, the grace of the Holy Spirit, just like in the case of Susanna, reveals the truth in the hearts of men. I know that the process of such a persecution almost killed my faith but at the end, I realized that I am still living in the grace of God. To forgive is the greatest learning I have learned in the entire process of pain and agony and indeed this has finally shaped my personhood as a Sacramentino religious who just like in the Gospel will be the face of Jesus Christ for the other.

Jesus has inspired me to bear his loving gaze, to look on others who are sinners like me, with mercy and compassion. Indeed this gaze of love of Jesus has moved not only the soul of the woman but the conscience of entire community who became witness to the charity of Jesus that has made them to reflect to have a change of heart and mind.

The Gospel posted a more challenging question to me.  “Am I the face of Jesus Christ to others?” How I hope, in some sense, I am. I am always praying to God to make me grounded in the reality that I am a sinner like the others are. For that I am inspired to change every day and moved to love every day because in my heart that I am forgiven by God, that I am loved by God.
As a Sacramentino, these are the message that I am praying to bring to others: despite of our sins, we are always loved by God.

May each one of us be inspired and be changed by the forgiving love of God. Amen.

Monday, March 9, 2015

The Flowers of San Carlos Seminary

San Carlos Seminary, Guadalupe Viejo, Makati City, Philippines...


These flowers are the silent witnesses...

to God's glory revealed in each and every morning.

They greet us, the seminarians, with their blooms each day...

and it seems that wherever we go, they silently follow.


In a glance, it seems that they look the same, but they are not...

they become a kaleidoscope of colors that praises God.

In the silence of their beings they, too, appreciate us...

they seem to look at us

they seem to follow our every footsteps

they seem to hear the beats of our praying hearts

and even sympathize in the loneliness of our hearts.

Yes, flowers are not forever

that's why everyday, they give themselves to us

even, most of the time, they are left unappreciated by us...

...still, they remain to be beautiful

and serve their humble purpose to the fullest the appreciative gaze of our loving God. 

Den Mar

Thursday, February 12, 2015

Mark 7:31-37

Ephata, "Be Open!"

In our reading for today, the first reading is somewhat contradicting with the Gospel of today.
There in the first reading from the book of Genesis, we heard that when Adam and Eve ate the forbidden food, both of their 'eyes were opened' and they realized that they were naked so they hid themselves from God. But in the Gospel of Mark, Jesus said to the deaf man, Ephata which means 'Be open.'

In the Book of Genesis, what is written there is the origin of our sin. Our sin made us to separate from God. At the back of our sin is a temptation which was caused by the serpent. The serpent is the devil who is behind our fallen nature; but since we were given freedom and freewill by God, we were held liable by God to what had happened to us. From then on, all forms of human sufferings became present in our midst. Why? Because we open our eyes towards ourselves; and we closed our eyes for God, our creator. Somehow, the lies of the devil that provoked our desire to become like God himself has made us blind to see that we were already created and formed in the image and likeness of God. By following the serpent who was the devil, we wounded ourselves and our relationship with God... we disobey God and we cease to listen to God's words. With this woundedness, once and for all, we are in need of a healer who is Jesus Christ, the Son of God who will reconcile once again our broken relationship with God, the Father.

In the Gospel of Mark, Jesus told to the deaf man, Ephata which means 'be open.' During those times, the people believe that illnesses and human physical challenges were brought by sins of the parents. Perhaps, there could be some realities in that kind of a situation; but this time, in this scenario, it seems that it doesn't apply. In Jesus' time-- people with physical challenges like the blinds, lames, deafs and alike  were accused of having sinful parents or a sinful life instead of being helped and treated with mercy and compassion.
Somehow, some of us may also have the same unmerciful and uncompassionate treatment to our less fortunate brothers and sisters. We as sinners are like the deaf man who is also sick and who is in need of a cure. Unless, like the deaf man, that we also allow Jesus to say to us 'be open' so that we could open our hearts and minds to Jesus' good news of salvation. It reminds me of a bible passage asking ‘who is the mother and who are the brothers of Jesus’ where Jesus replied: "My mother and my brothers are those who listen to the Words of God and act on it."
From this point of view, by opening our lives to Jesus, we become a new family of Jesus who listens to the Words of Jesus and who acts on them.

As for me, the words of Jesus "be open" challenges me to see my own sinfulness and to hear the voice of God who is calling me-- I realized that it is not to blame myself ceaselessly; but, more than that, to be humbled and ask for God's forgiveness. This experience has made me realized that I am not a perfect person. I accept now the reality that I am a person who is in need of a merciful and compassionate God who will become my Savior... as a Christian, for us, our savior has a name... and He is Jesus Christ. As I reflect, there in my sinfulness, for the many times of my disobedience to God and for the many times I have given my self to the lures of temptations... I have witnessed that the grace of God was truly overflowing.
Through Jesus Christ, the fallen state of our humanity was restored. Our original sin was forgiven through baptism. Through Jesus, our relationship with God the Father was mediated and reconciled. Through Jesus in the Blessed Sacrament, our lives are continuously blessed and inspired. The psalm for today, "Happy the man whose offense is forgiven" truly reflects the meaning of the grace of God that I have personally witnessed.
To reconcile my first statement saying that our first reading for today being contradictive to the Gospel of today, it is because when Adam and Eve ate the forbidden food which made both of their 'eyes opened'—that act of disobedience is based on the selfish will of man that has brought woundedness between the relationship of God and Man that has led to sin—sin has blinded Adam and Eve to see God’s image in themselves; but in the Gospel of Mark, when Jesus said to the deaf man, Ephata which means 'Be open' it is the will of God that is heard by a converted heart and mind that has brought healing to the deaf man... that obedience to the will of God has become a healing to the relationship of the deaf man and God.

The challenge to hear Jesus faithfully remains an invitation for all of us. Unless we allow ourselves to become 'open,' then we could be possibly healed from all of our woundedness. Say yes, to Jesus when he asked you to "be open" so that like Him, we can also become a wounded-healer to others who are in need of our mercy and compassion.

"Be open," Jesus is calling us now... let us listen to Him! Amen.


Br. Dennis DC. Marquez, SSS

Friday, February 6, 2015

repleksyon para sa paghahanap ng katarungan at kapayapaan sa mindanao

repleksyon para sa paghahanap ng katarungan at kapayapaan sa mindanao
ang kaguluhan sa mindanao ay hindi dahil may muslim o kristiyano
hindi ito usaping pangrelihiyon kundi higit sa lahat, ito ay usaping pang-pulitikal
nasaksihan kong pwede palang magkasama 
sa isang bubong ng kalangitan ang kristiyano, muslim at lumad.
ang malalim at matagal nang pinag-ugatan ng kaguluhang ito
ay ang mga lupain na mula sa mga muslim na kinamkam
nangyari ito dahil sa kawalan ng respeto sa kultura ng ating kapwa
sila na dating may kalayaan sa ilalim ng kani-kanilang mga kaharian
dahil sa kawalan ng hanapbuhay bunga ng giyera
naging mabilisang hanap-buhay ang makidigma
upang kahit paano ay may ipangtawid ng gutom ang kani-kanilang pamilya
upang kahit sa pagkapit sa patalim ay may pag-asang mabanaag
pare-pareho pala tayong naghahanap ng katarungan
ang nakikita lang natin sa bawat isa ay ang mukha ng paghihiganti
subalit sa bandang huli, pare-pareho pala tayong mga biktima
na kailangang magpatawad at magpalaya sa ating sarili at sa ating kapwa. den mar

on the Death of SAF44

"humimlay ka, aking anak,
sa sinapupunan ng daigdig
baunin mo, aming mga luha
at nagbabagang hinagpis..." den mar

alay sa mga bayani ng digmaan.

Bread and Wine

Holy Eucharist


corruption is present in our society because we make love absent in our lives. instead, we overly cling into material possessions and earthly prestige just to hide our 'brokenness' and guilt. we will never be free unless we let go of all our selfish desires... for a corrupt conscience, as always, is the cause of humanity's 'woundedness.'
a society without love is a society without God. without God, a society has no soul to reflect the mere meaning of its very existence even before life and history ever existed; and no hope to look forward to its future beyond life after death where the justice we long for ultimately becomes the 'justice of God.' den mar


Scouting is a virtue oriented movement. We can still be Scouts even we are materially poor... even we become empty from riches, as Scouts, we can always innovate to create something new... but without honor and without God, Scouting is meaningless--it becomes a movement driven by personal ambition to elevate only oneself above the others which is not among the objectives of Scouting as founded by Lord Baden Powell. Scouting is a brotherhood that promotes peace right from the beginning of its foundation. For us, Scouts, the way to peace is through the virtue that we are clinging into. As servant-leaders for others, we share to everyone the 'peace of God' which inspires us to change the world to a better place. God is the root of our faith... God's goodness is the origin of our virtue.
This virtue is the reason behind why we 'do our best' in whatever endeavor we are into. It is a part of our training to work hard in earning our merit badges-- this is to inculcate deeply in our conscience the 'spirit of goodness' in everything we desire and in everything we do. With this virtue in us-- we value humility... we value honor... we value service... for all of these are highly essential for us to master ourselves with the guidance of our Scout Oath and Law.
Scouting is not a religion which worships money, prestige nor feeds those who lust for power; but, it is a humble movement with a trail leading us all Scouts into a path towards God. In our own little ways, we serve God through the love of our neighbors... we heard the call that's why we responded to serve our fellowmen with joy and gladness. Through our service, we share to others the 'happiness' which overflows from our simple lives. To love is our vocation... our virtue, as Scouts, is our indelible mark that imprints LOVE in our hearts. den mar
Amid the controversies that are currently shaking our movement, there is a 'sacred call' springing from our conscience which invites us to reflect on our identity as Scouts.

Holy Spirit

Holy Spirit... 
stir my heart to be creative
fill my soul with Your inspiration
use my hands to paint Your wisdom
so that through my humble works 
I may reveal Your love. den mar

Youth of Today

Ang mga kabataan ng aming panahon… sa murang gulang ay nauulila na sa kanilang mga magulang na kadalasan ay parehong napipilitang maghanap-buhay upang maitaguyod ang kani-kanilang pamilya. Ang mga gadgets—TV, celfon, computers, mga laruan… ang mga nagiging kasama nila sa kanilang paglaki.
Sa murang edad, tinuturuan sila ng lipunan kung ano ang maganda sa kanilang paningin-- kung ano ang uso, kung ano ang mahal, kung ano ang makakapag-pasaya sa kanilang sarili lamang. Sa murang gulang, tinuturuan na sila unconsciously na maging isang bahagi ng isang higanteng ekonomiyang umiiral… pero hindi bilang mga tigalikha ng mga produkto kundi bilang mga end-user consumers lamang na gumagastos at sunud-sunuran sa idinidikta at ipinauuso ng global market. den mar

Pope Visit Chronicle: Banal na Misa, ang Pagbaba ng Langit sa Lupa.

Pope Visit Chronicle: Banal na Misa, ang Pagbaba ng Langit sa Lupa.
Grabe man ang ulan at ang lamig sa Luneta ngayong hapon, ang lahat-lahat ng mga kaganapan dito ay talaga namang napakagandang experience pa din. Masasabi kong napaka-mystical ng pangyayari dahil nagmeet ang divine at ang humanity sa pamamagitan ng napakagandang celebration ng Banal na Misa.
Sa Banal na Misa napakaganda ng homily ni Pope Francis. Kapuri-puri ang kabuuan ng liturgy. Napakaganda ng mga inawit ng choir at napakagaling ng orchestra na nag-accompaniment. Maganda ang mga na-composed ng mga kanta para sa okasyon dahil ang mga mensahe ng mga awit ay talaga namang nakakaantig ng damdamin. Napakagaling din ng mga servers, na kalimitan ay mga classmates namin sa San Carlos Seminary, Makati City.
In behalf of the entire Filipino, napakaganda ng mga mensahe ng pasasalamat through cardinal tagle at archbishop socrates ang inihandog nila para sa ating Pope.
Umabot pala kaming mga umattend ng humigit sa 6 million ayon sa BBC News pero bagamat napakadaming dumalo, masasabi kong napakaparticipative naming lahat.
Ang katiwasayan ay pinamahalaan ng ating National Government kung saan nagdeploy ng napakaraming mga pulis para masigurado ang kaligtasan at seguridad ng bawat isa. Marami ring mga volunteers na tumulong upang magbigay ng mga pang-unang lunas tulad ng Red Cross na laging handang tumulong.
Maraming salamat sa mga nakapalagayan ko ng loob. Bagama't kaunti lamang ang panahon na tayo ay nagkadaupang palad, masasabi kong sa itinuring ko na kayo agad na aking kapamilya. Ito marahil ay dahil sa maraming mga tao ang nag-offer sa akin ng kanilang mga pagkain, nag-share ng kanilang plastic upang gawing pananggalang sa ulan. Marami ring nag-share ng mga kwentong buhay nila at marami ring nakinig sa mga kwento ng aking buhay. Sa pamamagitan ng aming pagpapalitan ng mga kwentong buhay, nalagpasan namin ang matagal na pagkakababad sa ulan kahit na ang aming mga daliri ay nangulubot na dahil sa matinding pagkakababad sa pagkakabasa; at kinaya namin ang ginaw na nararamdaman sa kabila ng malamig na panahon. Ang lahat ng ito ay nangyari habang hinihintay namin ang Santo Papa sa kanyang pagdating sa Luneta at hanggang sa celebration ng Banal na Misa.
Hay, heaven on earth ang experience ito. Nasaksihan ko ang heavenly liturgy na pumasok sa history natin bilang mga filipino sa pamamagitan ng Banal na Misa na pinangunahan ng Santo Papa. den mar

Papal Visit Chronicle-- Pope Francis sa Tacloban, Leyte.

Papal Visit Chronicle-- Pope Francis sa Tacloban, Leyte.
Sumabay man ang bagyo sa pagbisita ni Pope, I pray na sana ay maging healing na rin ito para sa mga naapektuhan ng bagyong Yolanda. Mula ngayon, ansarap nang isipin na kahit ano pa man ang kalamidad na dumating sa ating bansa, kahit gaano mang nakakatakot ang mga ito, maisip ko lang na may nagmamalasakit sa ating mga Filipino na Pope Francis ay mapapanatag na ang kalooban ko. Salamat sa mga dasal, salamat sa mga inspirasyon, salamat sa pagdalaw dahil inihatid mo sa amin ang pag-ibig ni Hesu-Kristo. Lolo Kiko, mahal ka naming lahat. Salamat dahil 'nakiiyak' ka rin sa aming mga Filipino nuong kasagsagan po nang aming pagdurusa.
God bless us all. den mar

Papal Visit Chronicle-- 'Limang Segundo:' Sa Kalsada Ay May Langit Din.

Papal Visit Chronicle-- 'Limang Segundo:' Sa Kalsada Ay May Langit Din.
Alas dos ng madaling araw, gising na kami sa seminaryo. Kasi kailangan na bandang ala-tres ng madaling araw ay bumiyahe na kami papuntang Maynila. Doon sa isang parokya na ina-administer ng congregation namin, yung Sta. Cruz Church, doon kami magkikita-kita upang isang grupo kami na sabay-sabay pumunta sa lugar na naka-assign sa amin para tumulong sa mga pulis na mag-human barricade.
Mula New Manila, kung nasaan ang aming seminaryo, ay bumiyahe kami. Sa awa ng Diyos, wala pang traffic, mabilis kaming nakarating sa Sta. Cruz Church kung saan ang mga tao ay nag-aagahan na ng lugaw na sinamahan ng nilagang itlog. Syempre, kwentuhan habang naghihigupan ng sabaw ng lugaw. Maraming mga tulad ko ang mga nagku-kwento sa mga nakababatang henerasyon ng aming mga experiences noong World Youth Day 1995. Well, 20 years na nga pala iyon, tumanda na kami pero eto ang mga kabataang ito, excited na maranasan yung sinasabi naming "NGINIG FACTOR."
Alas-kwatro ng madaling araw, nagsimula na kaming maglakad. Binagtas namin ang landas patungo sa Ayala Bridge na malapit sa Malacañang Palace. Ayon sa schedule na ipinalabas ng CBCP, doon manggagaling ang Pope mula sa meeting nya with President P-noy patungong Manila Cathedral.
Alas-singko na halos nung nakarating kami sa tulay. Tawanan kapag may nag-crack ng joke. Patayu-tayo lang pero nung medyo napagod na sa kakatayo ay sumalampak na rin ng walang kakiyeme-kiyeme sa kongkretong kalsada. Eto naman, timing si Kuya Magtataho, kainan na naman na parang nagpi-piknik habang nagse-selfie at groupie ang mga magkakabarkada at mga bagong nagkakilala sa lansangan.
Sa mahabang paghihintay ay nagkaroon kami ng pagkakataon na kamustahin ang aming mga katabing pumapalibot sa amin. Masaya kapag nalaman mo na may mga kababayan kang naroon din na kasama mo mag-serve. "Kabalo ka magbinisaya?" tapos sagot naman ako ng "lagi," tiga-Mindanao pala yung katabi kong pulis na naka-assign sa amin. Halos lahat ng lugar sa Pilipinas, mula Aparri hanggang Jolo, ay naroon at nakadaupang palad namin. High-tech na ngayon, kung dati address ang hinihingi ngayon ang sinasabi, "pa-accept naman sa FB" after kunin yung FB at email address namin. Naibulong ko sa aking sarili, iba na talaga ngayon ang panahon. Lahat halos ay may camera na. Lahat halos ay naghahangad na makunan ng larawan ang Santo Papa.
Alas-sais, isa-isa nang nagbubukas ang langit kasabay din ng mga nag-uumapaw na grasya. Yung natapatan naming destino ay saradong gasolinahan, yung may ari tinawagan ng guard sa celfon at dumating upang buksan para sa amin ang kanilang palikuran.
Medyo naboring na kami ng konti kaya nagsimula nang maglakad-lakad hanggang sa dulo ng ginawa naming pila. Nakita namin dumadami na ang mga tao. Merong mga may edad na, si Ate Mila, na ang-alok sa akin ng kape. Napa-kwento ng konti sa mga buhay-buhay at nadiskubre naming pareho pala kaming public school teacher dati. Siya ay retired na at ako naman nagresign na para pumasok sa seminaryo. Pinapasok nya ako sa bahay nya, naki-CR na rin ako doon. Tapos nagpaluto nung kanin at hotdog na may itlog, naki-agahan na rin. Sabi nya, tawagin ko raw yung mga ka-brothers ko kaya pinaunlakan namin siya. Halos lahat kami ay tumikim ng kanyang nilutong agahan. Kwentuhan uli, sharing, question and answer, kuhaan ng FB address, picture taking together habang kumakain... at bandang huli naghabilin kami na i-tagged na lang kami sa mga pics na kuha nila.
Bandang alas-nuwebe nung dumami na ang mga tao, yung kaninang mangilan-ngilan lang ay biglang kumapal. Dumating ang napakarami pang mga pulis na nai-deploy sa aming lugar. Syempre kwentuhan, kamustahan, etc. 'Et cetera' na lang ang sasabihin ko kasi parang the same din yung pattern... magwawakas sa "pa-tagged na lang ng mga pics. hahahaha!" May mga mababait na tao ang mga nagbibigay nang mga candy. Yung mga pulis at kaming mga members nung human barricades ay binigyan din. Merong mga mineral water. Merong kape... halos nakatatlo nga ako! At meron ding mga grupo ng kabataan na matiyagang nangongolekta ng mga basura kasi doon daw sila sa maintenance ng kalinisan naka-assign.
Habang nagkakape, eto naman at napakwento ako sa isang may edad na mag-asawa. Mga aktibista daw sila, pero ngayon ay retired na. Marami silang tanong tungkol sa buhay, tungkol sa social justice at tungkol sa mga bagay na may kinalaman kung nasaan nga ba si God sa lahat ng mga pait at sakit na nararanasan natin sa buhay. Naroong mangatwiran kami, mamilosopiya, at mag-theolohiya. Na-realized namin na sa kabila ng mga pasakit sa buhay, naroon pala ang Diyos at dahil sa kanyang mapagmahal na grasya, nakakayanan nating mabuhay at manatiling umamaasa bilang mga Filipino sa bawat araw. Sabi nga namin, lahat pala ng mga nangayayari sa atin ay may dahilan gaya na lang ng pagtatagpo namin kung saan maraming mga bagay ang naliwanagan sa amin, mula sa kanila natutunan ko ang realidad ng buhay at mula sa akin, nakapagbahagi ako ng tungkol sa konting natutunan ko mula sa aking pag-aaral ng Social Justice at Theology.
Alas-diyes, nagsimula nang tumirik ang araw, sabi sa mga bali-balita, nasa Malacañang na raw ang Santo Papa. Mayroong napadpad sa aming reporter kumuha ng picture at mga messages para sa kanilang interview. Feeling namin, "eto na, malapit na si Pope." Yung isang reporter merong walkie-talkie, naririnig namin yung nangyayari sa Malacañang, nag-speech si P-noy, tapos ang Santo Papa. Tapos, andami nang mga dumaraan na mga sasakyan galing sa Malacañang. Akala namin ay yun na, sigawan kami tapos nung wala namang Pope-mobile sa dulo nun ay tawanan kami. Wow mali! Sila pala yung mga sasakyang pinauna nang papuntahin sa susunod na venue, doon sa Manila Cathedral para i-media-cover naman yung meeting ni Pope Francis dun sa mga religious leaders.
Pahinga uli, wrong signal kasi. Kanya-kanyang silungan uli sa tabi-tabi. Yung mga nakasampa sa mga silya na may hawak na camera ay pansamantalang nag-unat-unat uli. Back to normal--bigayan ng candy, nguyaan ng chichiriya, tawanan at picture taking ng wagas at to the max. Maya't-maya na ang pagronda ng mga pulis na nakamotor na sumusuyod sa pila namin, sinisiguradong makakadaan ang convey ni Pope Francis. Swerte kami kasi cooperative ang mga nasa likod namin. Padungaw-dungaw sila sa aming likuran at nagka-crack ng mga jokes most of the time. Yung mga tao sa kabilang kalsada ay tawid pa rin ng tawid kasi ang comfort room ay nasa side namin. Sabi ng lady police, "after five minutes po, wala na pong tatawid..." yun na pala ang isa sa mga "go signal."
Sabi ng mga pulis, "eto na po, mag-human barricade na po tayo." Mabilis pa sa kidlat ay andun agad kami sa aming mga estasyon. Kapit bisig naman kami. Naririnig na namin yung sigawan ng mga tao doon sa kabilang tulay. Malapit na raw ang Pope!
Labasan ang camera. Kanya-kanyang shot ang mga may dala. Hayan na nga si Pope Francis sakay ng Pope-mobile. Kumakaway sa aming lahat. Nakangiti at masayang masaya na makita kaming sabik na sabik na naghihintay sa kanya. Nagsigawan kami at nagpapalakpakan. Naramdaman naming lahat yung "nginig factor" marami ang naiyak habang kumakaway sa kanya.
Limang segundo lang ang engkwentro namin sa kanya pero pang nag-slow motion ang lahat. Malinaw kong nakita ang kinang sa kanyang mga mata at ang abot taingang ngiti ng kaligayahan na nag-uumapaw mula sa kanyang puso.
Limang segundo ito ng nag-uumapaw na kaligayahan para sa akin at sa aming lahat dahil halos abot kamay lang namin si Lolo Kiko (Pope Francis). Ang nasabi ko na lamang sa gitna ng mga hiyawan ng mga tao... "kamukha nya yung napapanood ko sa TV." Natawa yung mga nakarinig sa akin, ang ibig sabihin ko kasi, naramdaman ko yung sincerity nya na akala ko ay nadadaan lamang sa magandang anggulo ng camera at mga magagandang memes na naipo-post sa FB. Para sa akin, natural pala talagang magiliw siyang tao. Malalim ang pinaghuhugutan ng kanyang kabutihan at sa naramdamang kong "NGINIG FACTOR" masasabi kong katulad ni Pope John Paul II na isa nang Santo ngayon, sumasakanya rin ang Espiritu Santo na nagpaalab ng aking pananabik sa isang Ama na si Pope Francis na Tatay ng relihiyong Katoliko.
Limang segundo, pero hanggang ngayon habang isinusulat ko ang salaysay kong ito, "star strucked" pa rin ako. Pagkatapos nga ng maikling engkwentro namin ng Santo Papa, lahat kami ay nakangiti. Lahat kami ay masaya. Lahat kami ay na-inspired na magbigay din ng "mercy at compassion" sa aming kapwa... nasabi namin habang kami ay naglalakad pauwi... kung kaya ni Lolo Isko, kakayanin din natin.
Para sa akin, ang limang segundong ito ay isang napakagandang ala-ala na masarap balikbalikan. Kapag ipinipikit ko ang aking mga mata ay nakikita ko pa rin ang nakangiting si Pope Francis, nasasabi ko sa aking sarili, "ang sarap palang maging Katoliko" hindi dahil sa marami kami or marami kaming kayang gawin kapag magkakasama; kundi masarap maging Katoliko dahil sa pamamagitan ng kabutihan ng bawat isa sa pangunguna ng Santo Papa, naramdaman ko ang tunay at buhay na si Jesus Christ na nananahan mula sa aking kapwa.
Sa limang segundong iyon, kapwa namin nadama ang langit mula sa aming kinasasadlakan. Bata, matanda, may ngipin o wala, magkakaiba man ng relihiyon, magkakaiba man ng pananampalataya o kahit may pagkakaiba pa sa mga pananaw sa aming mga buhay... naroon kami, magkakasama-- isang masa ng dagat-dagatan ng mga tao na nakaramdam ng awa at habag mula sa Santo Papa. Sa gitna ng mainit na tirik ng araw at makapal na dami ng tao... nakakawala ng tensyon at pagod dahil sa sandaling iyon naramdaman namin ang pag-ibig ng Diyos mula sa langit na yumakap sa aming lahat.
Hay... limang segundo ng engkwentro with Pope Francis, pero hanggang ngayon ay napapangiti pa rin ako. Ito na nga siguro yung tinatawag nilang "POPE FRANCIS EFFECT" ... "limang segundo na pang-habambuhay na makalangit na kaligayahan!"
God bless us all. den mar